Infotheek Special: The True Cost

Infotheek Special: The True Cost

the true costThe True Cost movie is een documentaire over de impact van fast fashion op mensen en de aarde. De Amerikaanse regisseur Andrew Morgan heeft samen met Livia Firth en Lucy Siegle een indrukwekkend portret gemaakt van een industrie die ons allemaal raakt.

Outsourcing van de productie
Van alle kleding die Amerikanen dragen is slechts 3% in de VS zelf gemaakt, 97% is geproduceerd in ontwikkelingslanden. Halverwege de twintigste eeuw werd nog 95% van de kleding in het land zelf gemaakt. De belangrijkste reden voor kledingconcerns om de productie te verplaatsen naar het buitenland is besparing op arbeidskosten.

the true cost 1Druk op ontwikkelingslanden
De druk op de ontwikkelingslanden is enorm. De inkoopprijs moet alsmaar omlaag en verzet hier tegen betekent simpelweg verlies van opdrachten. Door het systeem van outsourcing zijn de kledingarbeiders niet in dienst van de kledingmerken en zijn de merken geen eigenaar van de fabrieken. De kledingconcerns wanen zich hierdoor vrij van verantwoordelijkheid voor een leefbaar loon en een veilige werkomgeving.

De boeren
Het grootste gedeelte van de katoenteelt is geïndustrialiseerd, er wordt niet meer gewerkt in harmonie met de seizoenen en de omgeving. In India worden boeren gedwongen gepatenteerde GMO zaden te gebruiken, met bijbehorende kunstmest en bestrijdingsmiddelen. De boeren moeten zich hiervoor diep in de schulden steken en met tegenvallende opbrengsten worden boeren steeds wanhopiger. Er is een golf van zelfmoorden onder boeren in India.

De gevolgen van bestrijdingsmiddelen
Landbouwgrond die bewerkt wordt met chemicaliën, heeft steeds meer chemicaliën nodig om het middel blijvend zijn werk te laten doen. De gevolgen van het intense gebruik van bestrijdingsmiddelen zijn vreselijk: er worden kinderen geboren met zware fysieke en mentale afwijkingen, mensen krijgen kanker en huidaandoeningen. De beelden uit The True Cost over de gezinnen in India die moeten leven met deze gevolgen, zijn erg aangrijpend.

The True Cost review

the true cost 2Ook in de VS zelf laat de kledingindustrie zijn sporen na. Zoals hier in Texas waar ruim 1,5 miljoen hectare genetisch gemanipuleerde katoenplanten met vliegtuigen worden besproeid met het bestrijdingsmiddel Roundup. Onder de inwoners van het gebied wordt een bovengemiddeld aantal gevallen van kanker vastgesteld.

De kledingarbeiders
Er zijn wereldwijd 40 miljoen kledingarbeiders, 85% daarvan is vrouw. Het is de meest arbeidsafhankelijke industrie. Voor de arbeiders is de impact van het fast fashion businessmodel groot: onderbetaling, slechte arbeidsomstandigheden, lange werkdagen, mishandeling, kinderarbeid en intimidatie zijn aan de orde van de dag. De tegenstelling tussen de arbeiders die het vuile werk opknappen en de eigenaren van de kledingconcerns is enorm. Dit werd afschuwelijk geïllustreerd in het jaar dat de kledingfabriek Rana Plaza instortte (2013), dat jaar was tot dan toe het meest winstgevende jaar voor de kledingindustrie ooit.

The True Cost review

the true cost 3De dappere 23-jarige kledingarbeidster Shima Akhter uit Bangladesh en haar dochtertje. Ze richtte een vakbond op om voor haar rechten op te komen. Ze werd vervolgens zwaar mishandeld door haar bazen en opgejutte collega’s.

Moeders
De moeders in de kledingindustrie kunnen geen kant op. Ze moeten hun kinderen vaak voor lange tijd achterlaten bij familie in hun geboortedorp. Of ze nemen hun kinderen noodgedwongen mee naar hun werk. Waar ze allerlei risico’s lopen, zoals het inademen van gevaarlijke chemische dampen. Kinderen kunnen geen kind zijn en de moeders werken onder onmenselijke omstandigheden tegen een loon waarmee ze hun kinderen niet of nauwelijks in onderhoud kunnen voorzien. Laat staan dat ze hen een betere toekomst kunnen geven door het volgen van onderwijs.

The True Cost review
the true cost 4Ergens op de wereld betalen een anonieme moeder en haar kind de prijs voor onze kleding en schoenen.

De aarde
Na de olie-industrie is de kledingindustrie de meest vervuilende industrie. De gevolgen zijn niet te overzien. Gedurende de hele keten – van teelt tot productie en transport – is de milieu-impact groot. Zo laat The True Cost de gevolgen zien van het chemische afvalwater dat leerlooierijen in India rechtstreeks in de rivieren laten lopen. Deze rivieren, de levensaders van miljoenen mensen, zijn daardoor zwaar vervuild en maken mensen en dieren ziek.

Afvalberg

the true cost 5Ook schokkend is de afvalberg die aan het einde van de keten overblijft. Amerikanen gooien jaarlijks 37 kilo textiel per persoon weg, in totaal 11 miljoen ton. Een deel daarvan wordt geschonken aan goede doelen. Maar zelfs dat heeft ongewenste gevolgen, de bergen kleding eindigen vaak onverkocht in Haïti, waar de lokale kledingindustrie door deze grootschalige dump is ingestort.

De westerse consument
We kopen 800 miljard nieuwe kledingstukken per jaar, 400% meer dan twee decennia geleden. En hoewel wij aan de goede kant van de lijn staan, maakt The True Cost inzichtelijk dat we niet gelukkiger worden door onze drang tot shoppen. We voelen ons welvarend, omdat we veel kunnen kopen voor weinig, maar we verarmen letterlijk en figuurlijk. Ons geld gaat op aan vergankelijke, onbelangrijke dingen en we voelen ons ongelukkiger naarmate onze materialistische hechting stijgt.

Inspiratie
Andrew Morgan laat in The True Cost gelukkig ook inspirerende Westerse ondernemers aan het woord die met respect voor mens en aarde hun bedrijf runnen. Zoals Safia Minney, de oprichtster van het eerlijke modemerk People Tree, die we aan het werk zien bij de kledingarbeiders die ze regelmatig opzoekt. En Rick Ridgeway van Patagonia, voor wie duurzaam ondernemen vanzelfsprekend is en daar wijze woorden over spreekt.

The True Cost review
the true cost 6Safia Minney van het Britse eerlijke kledingmerk People Tree en vrouwen die het geluk hebben voor haar te mogen werken.

De oplossing?
The True Cost geeft geen concrete oplossingsrichting voor het verduurzamen en eerlijk maken van de kledingindustrie. De Amerikaanse econoom Richard Wolff benadrukt dat de kledingindustrie onderdeel is van een groter geheel dat uitbuiting en milieuvervuiling in stand houdt: de kapitalistische economie die draait op consumentisme en materialisme en waarvan winst de belangrijkste graadmeter is.

Zijn we machteloos?
Moeten we ons dan maar schikken naar het systeem? Ik denk het niet en ben het met Lucy Siegle eens: laten we veranderen van consument naar activist. Je hoeft niet gelijk op de barricades te gaan staan, maar je manier van denken over kleding en hoe je je geld daaraan besteedt, maakt wel degelijk een verschil. Ik hoop dat heel veel mensen The True Cost gaan zien. Want zoals Livia Firth terecht stelt: ‘De enige winst van fast fashion is voor de eigenaar van het merk’.

De Dvd: the  True Cost is in de Infotheek beschikbaar